Prolog

*Oczami Hope*
-Tak,dobrze ciociu,przecież jesteśmy już dorosłe,poradzimy sobie.-właśnie żegnałam się z mamą Megan.Za 20 minut mamy samolot do Londynu,gdzie pójdziemy na studia.Jest dzisiaj 1 lipca,co oznacza wakacje,nareszcie! Już nie mogę się doczekać Londynu!
-Hope,kochanie,dorosłe? Błagam,popatrz na nie.-poprosiła ciocia,a ja spojrzałam w lewo gdzie stała Megan z Taylor i kłóciły się o ostatniego żelka.
-Um,przynajmniej ja jestem dorosła.Nie martw się ciociu,zajmę się nimi.-powiedziałam po raz ostatni,oderwałam się od Moniki i podeszłam do dziewczyn.
-To jak,gotowe? Pożegnałyście się ze wszystkimi?-zapytałam,a one szybko pokiwały głowami.-Dobra,to chodźcie.-powiedziałam i ruszyłyśmy w stronę odprawy.
-Miłej podróży.
-Dbajcie o siebie.
-Uważajcie.-krzyknęły nasze mamy,każda z osobna,a nasi ojcowie tylko stali i się uśmiechali.Pomachałyśmy im i zniknęłyśmy za rogiem.
-Nareszcie kurwa! Wakacje,Londyn,party,brak rodziców! Tak długo na to czekałam!-wykrzyknęła Megan,a kilka osób się na nas dziwnie popatrzyło.
-Zapomniałaś o chłopakach!-dodała Taylor
-O tak,dupeczki.-westchnęła
-Dobra,dobra,koniec tego dobrego,idziemy na odprawę.-uspokoiłam te napalone dziewczyny.Wyjęłyśmy nasze paszporty z torebek,po czym zdjęłyśmy buty,kurtki i wszystko co metalowe.Bez problemu przeszłyśmy przez bramki.Szybko się odziałyśmy i ruszyłyśmy w stronę wyjścia do naszego samolotu.Jeszcze raz sprawdzili nam paszporty i bagaże,i po chwili siedziałyśmy w samolocie.Taylor przy oknie,Megan pośrodku,a ja na "wylocie".Tay i Meg zaczęły rozmawiać o tym co będą robić w Londynie,co zwiedzą i tak dalej.Nie chciało mi się z nimi rozmawiać,więc włożyłam słuchawki do uszu i zaczęłam słuchać piosenek mojego idola-Justin'a Timberlake'a.Kocham go ponad wszystko,jeju.Jest moim idolem od kąt pamiętam,ale to nie ważne.Odpłynęłam w jego głębokim głosie i spokojnie pogrążyłam się w krainę snu.

*Oczami Taylor*
-A ty Hope?-zapytała Meg,ale nie uzyskałyśmy żadnej odpowiedzi.Spojrzałyśmy się na nią.Spała.Znowu.Pewnie jak zwykle słuchała Timberlake'a.Wiemy jak bardzo go kocha,dlatego na jej urodziny kupiłyśmy bilet na koncert.To niespodzianka,o koncercie dowie się dopiero w dzień swoich urodzin.A kto miał taki pomysł? Wiadomo,że ja.Haha.
-Wiesz co?-zapytałam retorycznie
-Hm?-odmruknęła Collins,a ja oparłam głowę o szybę.
-Cieszę się,że was mam.Bez was na pewno w życiu nie pojechałabym do Londynu.
-Też się cieszę,kocham was,ale jestem trochę śpiąca.
-Szczerze mówiąc ja też,co się dziwić jest przed 6 rano.
-Yhym.Branoc-powiedziała Megan i włożyła słuchawki.Zerknęłam czego słucha.Na Ipodzie wyświetlił się napis:"Justin Bieber".Czyli też to co zawsze,jest Belieber.Po chwili zamknęłam oczy i było już słychać ciche chrapanie.W całym samolocie było strasznie cicho.Słychać było tylko szum samolotu i mieszające się piosenki z telefonów i Ipodów.Podparłam głowę dłonią i przymknęłam oczy.Strasznie bolała mnie głowa,ugh.Minęła dopiero godzina lotu.Jeszcze zostało nam 30 minut.Uznałam,że nie warto już zasypiać.Wzięłam swój telefon i zrobiłam zdjęcie Megan,po czym dodałam je na Twitter'a:
"@TaylorWatson:Aw,@MeganCollins,you look so sweet! Buyakabum!"
Uśmiechnęłam się do telefonu,po czym nacisnęłam "Tweet".Megan się wkurwi,ale jej przejdzie.Poczytałam różne tweety na tl i wyłączyłam Twitter'a.Włączyłam Instagrama,gdzie miałam bardzo dużo followers,gdyż jestem tak jakby blogerką modową.Jestem całkiem rozpoznawalna w większych miastach.Głównie reprezentuję styl hippie,co bardzo spodobało się innym dziewczynom.Lubię jak ludzie proszą mnie o zdjęcia czy autografy.To miłe.Z resztą nie tylko ja z naszej trójcy świętej jestem "sławna".Megan też jest bardzo rozpoznawana.Ludzie znają ją z tego,że zdobyła mistrzostwa Europy w skeatbording'u.Jednak w Londynie nas pewnie nie będą rozpoznawać.Trudno.
-Proszę zapiąć pasy,podchodzimy do lądowania.-usłyszałam głos z głośników w samolocie.Wow,szybko poszło.Obudziłam dziewczyny,które ledwo kontaktowały,ale gdy powiedziałam,że lądujemy obie znacznie się ożywiły.Więc co? Witaj moje nowe życie w Londynie!

*Oczami Megan*
Niedawno wylądowałyśmy,zabrałyśmy bagaże i znowu sprawdzali  nam paszporty.Teraz stoimy przed lotniskiem i czekamy na taksówkę.
-Nosz ile można czekać?! Jezu,ja tu umrę.-powiedziała Tays
-Wiem,już dobre 10 minut.-odpowiedziałam.
-Czekamy jeszcze 5 minut,a jak nie to idziemy piechotą.-zarządziłam.
-Dobra.-oparłyśmy się o ścianę i czekałyśmy.W pewnym momencie podeszły do nas dwie dziewczyny wyglądające na maximum 16 lat.
-Cześć Megan.-powiedziała blondynka
-Hej Taylor.-powiedziała ruda
-Możemy zdjęcie i autografy?-zapytały koleżanki.Popatrzyłam się na Tay.Była zaskoczona,ale się uśmiechnęła.
-Jasne,dawajcie.-powiedziałam.Stanęłam do zdjęcia z dziewczynami,a potem Taylor.Gdy podpisywałam się na kartce pięciu chłopaków właśnie wychodziło z lotniska.Przystanęli i popatrzyli się na mnie i Taylor,gdy dawałyśmy autografy,ale po chwili poszli wolnym krokiem dalej.Zerknęłam na Watson i Campbell.Też to zauważyły.Wzruszyłam ramionami.
-Dziękujemy wam dziewczyny,ale musimy iść.Taksówka czeka.-powiedziała Tay
-To my dziękujemy.Do zobaczenia!-krzyknęły i odeszły.
-Okeeeej,to było dziwne.-uznałam
-Trochę,ale to pewnie jedyne co nas tu rozpoznają,więc dobrze,że nie ma ich więcej.-zgodziły się dziewczyny i podeszłyśmy do taksówki.Wpakowałyśmy nasze bagaże i podałyśmy kierowcy nasz adres domu.Tak oto w dziwny,ale całkiem miły sposób rozpoczęłyśmy nasze nowe życie w stolicy Wielkiej Brytanii.


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Heeej! Bardzo chciałyśmy przeprosić za nieobecność,ale ja miałam złamaną rękę,a nie chciałam narzucać wszystkiego na Weronikę,więc zawiesiłyśmy bloga,ale powracamy ze zdwojoną siłą i weną! Jak podoba się wam prolog? Głównie pisałam go ja,ale następny rozdział piszemy razem z Weroniką/sama Weronika,idk.Piszcie co uważacie! :) Kochamy,do następnego,który powinien być całkiem niedługo! XD

~Wika & Wera Company x