Rozdział 1

*Oczami Megan*
Po pół godzinie,może czterdziestu minutach dojechałyśmy pod nasz dom.No nie powiem,nasi rodzice się postarali.Kupili nam willę i to całkiem nie małą.Zawsze o takim marzyłam.Wreszcie czuję,że spełniam swoje marzenia.
-Dziękujemy.-powiedziałyśmy do taksówkarza zanim odjechał.Wzięłśmy nasze bagaże i podeszłyśmy pod dom.
-Macie klucze?-zapytała Taylor.
-Nie.-odpowiedziałyśmy razem z Hope.
-Czyli żadna z nas nie ma kluczy?! No zajebiście.-krzyknęła blondynka.
-Czekaj.-powiedziałam i wybrałam numer do mamy.Po krótkiej rozmowie z rodzicielką wiedziałam już co mam zrobić.
-I co?-dopytywały przyjaciółki
-Mam iść do domu 18 i poprosić Danielle Peazer o klucz.
-Pójść z tobą?-zapytała Tay
-Jak chcesz.-odpowiedziałam i odeszłam od Hope.Stanęłam na środku chodnika i rozejrzałam się dookoła.Na tej ulicy było mniej więcej z 20 domów.My miałyśmy numer 19,czyli 18 musi być gdzieś...dokładnie naprzeciwko.Przeszłam przez drogę i weszłam przez bramkę,a Tay tuż za mną.Zapukałam w drzwi wejściowe.Taylor stanęłam obok mnie nic nie mówiąc.Po chwili drzwi otworzył nam bardzo młody mężczyna.Na oko około 20 lat.Brunet z brązowymi oczami.
-Mogę w czymś pomóc?-uprzejmie zapytał,a z tyłu wyraźnie było słychać śmiechy i donośne głosy.
-Nie.Znaczy tak,szukam Danielle Peazer.-odpowiedziałam.
-Danielle?-zapytał retorycznie brunet.-Już wołam.-powiedział i wychylił głowę w głąb domu.
-Dan! Ktoś do ciebie!-krzyknął,a po chwili koło niego stanęła szczupła brunetka z kręconymi włosami,jak mniemam Danielle,a tuż za nią czterech innych mężczyzn.Zauważyłam,że to ci sami co na lotnisku.Oh,jaki ten świat jest mały.
-Tak?-zapytała dziewczyna
-My przyszłyśmy po klucz.Podobno miałaś go mieć.Do 19.-powiedziałam pewnym siebie głosem.
-Ah,tak,sekundkę.-odpowiedziała
-Jasne,poczekamy.-i po chwili już jej nie było.Piątka chłopaków ciągle stała przed nami się patrzyła.Szczególnie przypatrywał mi się jakiś z kręconymi włosami.Postanowiłam być niemiła,z resztą napoczątku zawsze taka jestem.
-Co się tak patrzysz? I tak nie poruchasz.-skierowałam te słowa prosto w twarz loczka,więc każdy wiedział do kogo było to zaadresowane.Po chwili wszyscy wybuchli śmiechem oprócz mnie,Tay i tego z mopem na głowie.
-Słuchaj mała..-zaczął,ale mu przerwałam.
-Mała to jest twoja pała,a jak jeszcze raz tak do mnie powiesz to jesteś martwy.-powiedziałam,a on zmrużył oczy.Oho,widzę,że kolega ma problem.Cóż takie życie.Chłopak już chciał coś powiedzieć,ale w porę przyszła Danielle.
-Proszę.-powiedziała i podała mi plik kluczy.
-Dziękuję.Dozobaczenia Danielle i chłopaki.Do niezobaczenia człowieku z mopem na głowie.-powiedziałam i wyszłam z ich posiadłości.Usłyszałam za sobą jeszcze śmiechy i czyjeś burczenie.
-No Meg,ale go zgasiłaś.Gratuluję!-wykrzyknęła Taylor i przybiłyśmy sobie piątki.
-Hopie,żałuj,że cię tam nie było.-powiedziałam.
-Wcale nie żałuję,a teraz otwórz te cholerne drzwi,błagam.-powiedziała tracąc cierpliwość.
-Dobra,dobra.Bez bulwersu,siła spokoju.-rzekłam ze śmiechem patrząc na ciemną blondynkę,a ona tylko spiorunowała mnie wzorokiem.Westchnęłam i włożyłam kluczyk do dziurki.Po chwili usłyszałam znajomy dźwięk otwierania się drzwi.Pchnęłam je,a za sobą pociągnęłam swoją walizkę.Stanęłam w korytarzu i rzuciłam kluczyki na szafkę.
-Wow.-usłyszałam ciche głosy dziewczyn.Na szczęście wszstko miałyśmy urządzone.Zdjęłam swoją skórzaną kurtkę i powiesiłam ją na wieszaku,a buty rzuciłam na podlogę pod nią,a moje towarzyszki zrobiły to samo.
-Nasze pokoje są gdzieś na górze,chodźcie.-rzuciłam i zaczęłam targać swoją walizkę po schodach.Po chwili stanęłam na samej górze.Rozejrzałam się i zauważyłam kilka drzwi,a na trzech z nich złote tabliczki z naszymi imionami.Na pierwszych po prawej był napis "Hope".Na pierwszych po lewej "Taylor",a na trzecich po lewej "Megan".Podeszłyśmy do naszych drzwi.
-Na cztery wchodzimy,dobra?-zarządziła Taylor.
-Raz,dwa,cztery!-wyliczyła i każda z nas znalazła się w swoim królestwie.Po kilkunastu sekundach usłyszałam piski dziewczyn co oznaczało,że pokoje im się podobają.Rzuciłam walizkę przed łóżko i pobiegłam na dół.Zaczęłam skakać po kanapie.Tak strasznie się cieszyłam,że zamieszkam w Londynie.Od zawsze to było moim marzeniem.Po chwili przyszła Hope z Megan i się przytuliłyśmy.
-Niesamowite.-powiedziała Hope.
-Z ust mi to wyjęłaś.-dopowiedziała Taylor,a ja się na nią spojrzałam z podniesionymi brwiami.Tak,byłam zboczona i dobrze mi z tym.
-Nigdy więcej tego nie powiem.-uznała śmiejąc się.
-Ej! Mam genialny pomysł!-krzyknęłam.
-Jaki?
-Dawaj,jestem ciekawa co tym razem.
-A więc...-zaczęłam i przerwałam,aby wzbudzić napięcie-wpadłam na taki pomysł,aby iść spać,a więc dobranoc.-powiedziałam i polożyłam się na kanapie.Odpłynęłam w przeciągu minuty.Obudziłam się o...nie wiem której,ale za oknami było już ciemno.Przeciągnęłam się,ziewnęłam i wstałam.W całym domu było strasznie cicho.Dziewczyny też pewnie się polożyły.Spojrzałam na zegarek,który wskazywał 18.00,dziwne,że już było ciemno.Podeszłam do okna i nagle zrozumiałam dlaczego jest tak ciemno.Moje jakże mądre przyjaciółki zasłoniły okna.Westchnęłam i popatrzyłam w górę.Słońce już powoli zachodziło,chmury przyjęły barwę niebieskiego,fioletowego i różowego.Piękny widok.Nagle zaburczało mi w brzuchu,więc musiałam skończyć podziwianie.Poszłam do kuchni z nadzieją znalezienia coś do jedzenia,ale niestety moje marzenia legły w gruzach,gdy zobaczyłam,że lodówka i każda szafka są puste.A niech to szlag trafi-pomyślałam.Wygrzebałam ze swojej torbki jakąś kartkę i długopis i napisałam:"Poszłam do sklepu,bo w domu pustki.Będę przed 20.Jak coś to dzwońcie,numer znacie xd Meg :)

PS.Nie obraziłabym się jakbyście mnie wypakowały xx."

Położyłam kartkę na stole,wzięłam telefon  i pieniądze i ubrałam buty.Jako,że na dworze zrobiło się bardzo ciepło nie wzięłam kurtki.Poszłam do garażu gdzie odpaliłam swój samochód.Nasi rodzice sprowadzili nam samochody żeby mieć czym jeździć.Tak,kocham naszych rodziców.Po chwili wyjechałam swoim Range Roverem na ulicę.Postanowiłam skierować się do najbliżeszego supermarketu kierując się znakami.Po 15 minutach dojechałam pod Tesco.Zamknęłam auto i wzięłam wózek.Jeździłam między alejkami ładując do koszyka wszystko co lubię i jest zjadliwe.Po pół godzinie byłam już przy ostatniej aleji,a mianowicie słodyczach.Sięgałam właśnie po żelki,gdy ktoś z rozpędu wjechał we mnie swoim wózkiem,a ja upałam na podłogę.

-Czy ciebie do końca popierdoliło?!-krzyknęłam i podniosłam się z ziemi.

-Nie,ale ciebie widocznie tak.-odpowiedział mi męski głos,który wiedziałam do kogo należy.Loczek-pomyślałam.

-Ty serio jesteś taki głupi czy po prostu udajesz?-zapytałam.-Ah,tak,odpowiedź na to pytanie jest proste.Nie musisz udawać,że jesteś głupi,bo już taki jesteś!-krzyknęłam,a ludzie zaczęli się nam przyglądać.No bo kto kłóci się na środku sklepu? Oczywiście,że Megan Collins i człowiek mop! 

-Dobra,weź skończ dziewczynko.Nie rób mi awantury,bo zaraz paparazzi się zlecą.-powiedział,a ja zaczęłam się śmiać.-Nie wiesz kim ja jestem?-zapytał zdziwiony.

-Niestety,ale nic mi nie mówi twoja morda.Także miło było pogadać,ale mam ważniejsze rzeczy niż stanie tu i pierdolenie z tobą.Żegam.-powiedziałam ze złośliwym uśmiechem i odeszłam do kasy.Nie było teraz dużo ludzi,więc przy kasie poszło szybko.Do domu weszłam równo kiedy wybiła godzina ósma.Już w garażu słyszałam muzykę i śmiechy dziewczyn.Zdjęłam buty i zaniosłam zakupy do kuchni po czym poszłam do salonu.Tam czekało mnie nie małe zdziwienie,gdyż zastałam tam moje przyjaciółki,Danielle i tych czterech chłopaków z naprzeciwka.

-O jezu.-burknęłam,a wszystkie pary oczu zwróciły się na mnie.-Także ten,cześć.Fajnie was znowu widzieć i dziękuję moim kochanym przyjaciółkom,że mnie raczyły poinformować.-powiedziałam z sarkazmem i wywróciłam oczami.Usłyszałam głośne westchnięcie Taylor.

-Chodź na chwile.-powiedziała i zaciągnęła mnie do kuchni.

-Co?-zapytała

-Meg.Błagam,bądź już normalna.Oni są spoko,bardzo mili i śmieszni.

-Jestem normalna.Nie wiem,ale mnie nie przekonali,przykro mi.

-Bo ich jeszcze nawet nie poznałaś!-powiedziała oburzona.

-Dobra.Skoro chcesz.-powiedziałam beznamiętnie i wróciłam do salonu gdzie usiadłam na podłodze.-Jestem Megan.-rzuciłam od niechcenia.

-Niall.-powiedział z uśmiechem blondyn.

-Louis.

-Zayn.

-Liam.-przedstawili się po kolei,a ja się delikatnie uśmiechnęłam.W końcu nie chcę wyjść na jakiegoś odludzia czy coś.Po chwili znałam już każdego.Dowiedziałam się,że grają w One Direction.Tak mi się wydawało,że jakbym już słyszała ich głosy.Z resztą nieważne.Każdy już się poznał i ciągle było słychać śmiechy.Po godzinie usłyszeliśmy pukanie.

-Meg,weź otwórz.-powiedziała Hope.

-Otwarte!-krzyknęłam najgłośniej jak umiałam,a wszyscy zaczęli się śmiać.

-Chyba zacznę korzystać z twojego sposobu otwierania drzwi.-zdecydował Louis,a ja się szeroko uśmiechnęłam.Nagle w drzwiach stanął mop,a mi uśmiech od razu zszedł z twarzy.

-O matko.-głośno jęknęłam,a na mojej twarzy wymalował się grymas.

-To samo mogę powiedzieć.-odpowiedział z kwaśną miną.

-Wiecie co,chyba już pójdę do siebie.Nie mam ochoty do końca spotkania patrzeć na kudłacza.-powiedziałam do reszty.

-Ah,więc cię pociągam skoro mówisz,że na mnie patrzysz.-odpowiedział z chamskim uśmiechem,a ja popatrzyłam się na niego z miną "bitch please".

-Chyba w tym sklepie ktoś ci przyjebał w głowę.Zejdź ze mnie człowieku mopie.-powiedziałam,a 1D i dziewczyny z zaciekawieniem przyglądali się wymianą naszych zdań.

-To samo mogę powiedzieć.

-Powtarzasz cię chłopcze.-rzekłam do niego patrząc z politowaniem.-Z resztą i tak już idę.Do jutra.Do nigdy kudłaczu.-powiedziałam i poszłam do swojego pokoju.

-Wow,Harry,to chyba pierwsza dziewczyna,która nie pada przed tobą na kolana.-usłyszałam głos Zayn'a i momentalnie zbiegłam na środek schodów.

-Przecież kiedyś musi być ten pierwszy raz,co nie Hazzuś?-krzyknęłam i fałszywie się uśmiechnęłam po czym znowu poszłam do swojego pokoju.